Wiersze o pięknie polskiej kniei i etosie myśliwego. Wkrótce pojawią się tu tomy poezji autora.
Poezja łowiecka
Poezja łowiecka
”
Gdy zorza nad kniei rąbkiem wstaje,
a rosa srebrzy trawy skłon —
myśliwy w ciszy leśne czyta znaki
i słucha, jak gra Hubertów róg.Bór oddech wstrzymał, mgłą się słania,
gałązka drgnęła — cień przemknął jak sen;
w tym świętym trwaniu, w tym czekaniu
świt rodzi barwy z szarości scen.
a rosa srebrzy trawy skłon —
myśliwy w ciszy leśne czyta znaki
i słucha, jak gra Hubertów róg.Bór oddech wstrzymał, mgłą się słania,
gałązka drgnęła — cień przemknął jak sen;
w tym świętym trwaniu, w tym czekaniu
świt rodzi barwy z szarości scen.
— z tomu „Szept kniei”
Wybór wierszy
Szept kniei
Gdy zorza nad kniei rąbkiem wstaje, / a rosa srebrzy trawy skłon…
Rykowisko
Bór oddech wstrzymał, mgłą się słania, / gałązka drgnęła — cień jak sen…
Cisza o brzasku
W tym świętym trwaniu, w tym czekaniu / świt rodzi się z leśnej ciszy…
Jesienne pióro
Liść miedzią spływa na ściółki dno, / a wiatr niesie Hubertów ton…
Hubertowy róg
Zagrał róg nad porankiem chłodnym — / echo niesie darzbór po wodzie…
Gościom w kniei
Bo łowy to nie tylko strzał i pokot, / lecz miłość ziemi, lasu, zwierza los…
Wiersze są zastępcze — miejsce na prawdziwą twórczość autora.